Τρίτη 21 Απριλίου 2015

Γνωστική θεραπεία βελτιώνει σημαντικά την χρόνια κατάθλιψη





Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Η γνωστική θεραπεία που βασίζεται στην αυτεπίγνωση (Mindfulness-based Cognitive Therapy-MBCT), είναι εξίσου αποτελεσματική με τη φαρμακευτική αγωγή με αντικαταθλιπτικά, στην περίπτωση της χρόνιας κατάθλιψης, σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο The Lancet.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον καθηγητή Κλινικής Ψυχολογίας  Βίλεμ Κούικεν, συνέκριναν για πρώτη φορά τις δύο θεραπευτικές μεθόδους και διαπίστωσαν ότι ουσιαστικά δεν διαφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα.

Δεδομένου λοιπόν, ότι πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να παίρνουν αντικαταθλιπτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω των πιθανών παρενεργειών τους (αϋπνία, δυσκοιλιότητα, σεξουαλικά προβλήματα κ.α.), η MBCT μπορεί να αποτελέσει μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση, τουλάχιστον για ορισμένους ασθενείς.

Η κατάθλιψη τείνει να εξελιχθεί σε παγκόσμια επιδημία, πλήττοντας πάνω από 350 εκατομμύρια ανθρώπους διεθνώς, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η θεραπεία της βασίζεται στα αντικαταθλιπτικά, στην ψυχοθεραπεία ή σε έναν συνδυασμό τους, όμως συχνά οι ασθενείς δεν ανταποκρίνονται θετικά ή, μετά από ένα διάστημα βελτίωσης, η ψυχική υγεία τους επιδεινώνεται και πάλι.

Η γνωστική θεραπεία που βασίζεται στην αυτεπίγνωση (MBCT), συνδυάζει σύγχρονες δυτικές και παραδοσιακές ανατολικές τεχνικές, δίνοντας έμφαση στο να εκπαιδεύσει -ατομικά ή σε ομάδες- τους ασθενείς, ώστε να αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη επίγνωση των αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων τους και, με αυτό τον τρόπο, σταδιακά να αποστασιοποιούνται και να μην ελέγχονται από αυτά. Ζητούμενο είναι οι ασθενείς να αλλάξουν τον τρόπο που σκέπτονται και αισθάνονται για τις αρνητικές προσωπικές εμπειρίες τους, αναγνωρίζοντας την παροδική φύση τους.

Οι ερευνητές χώρισαν τυχαία 424 ενηλίκους με υποτροπιάζουσα μείζονα κατάθλιψη σε δύο ίσες ομάδες. Η μία ομάδα συνέχισε να παίρνει αντικαταθλιπτικά, ενώ η άλλη εγκατέλειψε σταδιακά τα φάρμακα και άρχισε MBCT.

Η γνωστική θεραπεία συνίστατο σε οκτώ ομαδικές συνεδρίες αυτεπίγνωσης διάρκειας 2,5 ωρών η κάθε μία, συν ατομική διαλογιστική άσκηση του ασθενούς στο σπίτι του, καθώς επίσης σε γενικότερη ομαδική ψυχοθεραπεία και εξοικείωση με τις γνωσιακές-συμπεριφορικές τεχνικές.

Σε διάστημα δύο ετών, το ποσοστό των ασθενών που υποτροπίασαν, εμφανίζοντας ξανά κατάθλιψη, ήταν σχεδόν ίδιο: 44% στην ομάδα της γνωστικής θεραπείας έναντι 47% στην ομάδα που έπαιρνε αντικαταθλιπτικά.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι, δεδομένων των αποτελεσμάτων, η MBCT μπορεί να αποτελέσει «μια νέα επιλογή για εκατομμύρια ανθρώπους με υποτροπιάουσα κατάθλιψη». Προειδοποίησαν όμως ότι η εν λόγω θεραπεία δεν πρέπει να αντικαταστήσει την φαρμακευτική αγωγή σε ασθενείς με σοβαρές διαταραχές, οι οποίοι έχουν νοσηλευθεί ή που έχουν αυτοκτονικές τάσεις.

Επιμέλεια: Μαίρη Μπιμπή
health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το αντισυλληπτικό χάπι αλλάζει την δομή του εγκεφάλου, νεες παρενέργειες από επιστημονική ομάδα στο Λος Άντζελες



Οι παρενέργειες των αντισυλληπτικών χαπιών είναι γνωστές στις γυναίκες που τα έχουν επιλέξει για την προστασία τους. Εναλλαγές της διάθεσης, πονοκέφαλος και ναυτία, θρόμβωση και καρκίνο του μαστού, είναι οι συχνότερα αναφερόμενες. Ωστόσο, αμερικανοί ερευνητές έρχονται να προσθέσουν και μια ακόμα ανεπιθύμητη ενέργεια.
Όπως αναφέρεται σε άρθρο του επιστημονικού εντύπου Human Brain Mapping, επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, διαπίστωσαν ότι τα αντισυλληπτικά δισκία συρρικνώνουν δύο καίριες εγκεφαλικές περιοχές, αλλάζοντας τον τρόπο λειτουργίας τους.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το μίγμα συνθετικών ορμονών που περιέχουν τα αντισυλληπτικά χάπια είναι ένοχο για τις παρατηρούμενες αλλαγές στην εγκεφαλική δομή και λειτουργία.
Επιπλέον, οι συνθετικές ορμόνες ενδεχομένως να καταστέλλουν τις φυσιολογικές ορμόνες που παράγονται όταν οι γυναίκες λαμβάνουν το χάπι.
Οι ειδικοί εξέτασαν τις εγκεφαλικές λειτουργίες 90 γυναικών, 44 εκ των οποίων έπαιρναν αντισυλληπτικά δισκία και 46 που είχαν φυσιολογικό εμμηνορρυσιακό κύκλο.
Παρατήρησαν, λοιπόν, ότι ο πλευρικός κογχομετωπιαίος φλοιός και ο οπίσθιος φλοιός του προσαγωγίου, ήταν λεπτότεροι στις γυναίκες που έπαιρναν αντισυλληπτικά χάπια.
Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν προς το παρόν αν οι εγκεφαλικές αυτές αλλαγές είναι μόνιμες ή αν διαρκούν όσο και η λήψη της ορμονικής αντισύλληψης. Όμως, συνδέονται με αυξημένο άγχος και καταθλιπτικά συμπτώματα, τα οποία ανέφεραν και κάποιες από τις συμμετέχουσες στη μελέτη.
«Σε κάθε περίπτωση, ορισμένες γυναίκες να βιώνουν αρνητικά συναισθήματα, αν και τα στοιχεία είναι προκαταρκτικά. Ωστόσο, είναι πιθανόν η αλλαγή στον πλευρικό κογχομετωπιαίο φλοιό να συνδέεται με συναισθηματικές αλλαγές», σχολιάζει η συγγραφέας της μελέτης Νικόλ Πέτερσεν.
ΠΗΓΗ: in.gr

Δευτέρα 20 Απριλίου 2015

Πώς η αναπνοή επιδρά στα συναισθήματα - 'Αννα-Μαρία Παπαδοπούλου Ψυχολόγος Υγείας

Πώς η αναπνοή επιδρά στα συναισθήματα - 'Αννα-Μαρία Παπαδοπούλου Ψυχολόγος Υγείας

Ο τρόπος που αναπνέουμε είναι αλληλένδετος με τον τρόπο που αισθανόμαστε.Όταν είμαστε χαλαροί αναπνέουμε αργά και όταν
είμαστε αγχωμένοι αναπνέουμε γρήγορα.

Κανονική αναπνοή

Η αναπνοή σε επίπεδο οργανισμού είναι η διαδικασία με την οποία ένας οργανισμός προσλαμβάνει οξυγόνο και αποβάλλει διοξείδιο του άνθρακα. Η λειτουργία αυτή συντηρεί την κυτταρική αναπνοή, δηλαδή την διαδικασία που πραγματοποιείται στα κύτταρα του οργανισμού, για την παραγωγή ενέργειας.Όταν η αναπνοή μας είναι χαλαρή, τα επίπεδα του οξυγόνου και του διοξείδιου του άνθρακα είναι ισορροπημένα βοηθώντας το σώμα να λειτουργήσει αποτελεσματικά.



Αναπνοή εν ώρα άσκησης

Κατα την διάρκεια γυμναστικής ο ρυθμός της αναπνοής αυξάνεται για να εισπνέυσουμε περισσότερο οξυγόνο.Το σώμα χρησιμοποιεί το περιττό οξυγόνο για να δώσει ενέργεια στους μύς, έτσι παράγει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα.Άρα η ισορροπία στα επίπεδα μεταξύ οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα είναι σταθερή.



Αγχώδες αναπνοή

Όταν είμαστε αγχωμένοι ο ρυθμός της αναπνοής αυξάνεται, έτσι εισπνέουμε περισσότερο οξυγόνο
αλλά εκπνέουμε πολύ περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απο το κανονικό. Ο λόγος είναι πώς το σώμα δεν δουλέυει περισσότερο απο το κανονικό, έτσι δεν χρησιμοποιεί το περιττό οξυγόνο και δεν παράγει το αναμενώμενο επίπεδο διοξείδιου του άνθρακα.
Το διοξείδιο του άνθρακα θα αποβληθεί ταχύτερα απο ότι παράγεται απο τον οργανισμό και τα επίπεδα στο σώμα κατεβαίνουν, κάτι που μπορεί να αλλάξει το pH του αίματος και ονομάζεται αναπνευστική αλκάλωση.
Ο υπεραερισμός (είτε οφείλεται σε υποξία, άγχος, κρίσεις πανικού, πυρετό ή σε πολύ έντονο μηχανικό αερισμό) είναι η βασική αιτία της αναπνευστικής αλκάλωσης.
Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν παραισθήσεις· έντονη ανάγκη οξυγόνου ξηρότητα του βλεννογόνου του στόματος, μούδιασμα της ρινός, της περιστοματικής περιοχής ή των άκρων, μυϊκούς σπασμούς και αύξηση των αντανακλαστικών, αδυναμία συγκέντρωσης, πνευματική σύγχυση και εκνευρισμό.





Αντιμετώπιση : Στον οξύ υπεραερισμό που οφείλεται στον πανικό ή στο άγχος, ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλεύεται να αναπνέει με αργό, ελεγχόμενο και ήρεμο τρόπο, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να του παρέχεται επιβεβαίωση ότι όλα θα πάνε καλά και υποστήριξη.

Οδηγίες για χαλαρή αναπνοή

1) Κάθισε κάπου άνετα ή σε μια καρέκλα με ίσα την πλάτη.
2) Εισέπνευσε βαθιά από την μύτη, μετρώντας μέχρι το 4.
3) Κράτησε για λίγο τον αέρα μέσα, αλλά όχι ώστε να αισθανθείς δυσφορία. Περίπου μέχρι το 2.
4) Εξέπνευσε αργά με τον ίδιο ρυθμό (4) από το στόμα μέχρι να βγει όλος ο αέρας.
5) Με κάθε εισπνοή, οραματίσου ότι εισπνέεις θετική ενέργεια, .
6) Με κάθε εκπνοή, οραματίσου ότι αποβάλεις όλες τις αρνητικές ενέργειες με την μορφή καπνού.
7) Αισθάνσου ότι φεύγει από μέσα σου ο φόβος, η νευρικότητα και το άγχος.
8) 8 τέτοιες αναπνοές την φορά και καθημερινή εξάσκηση είναι το καλύτερο.
9) Κάθε μέρα, αύξησε και από λίγο την αντοχή της εισπνοής σου.


Αννα Μαρία Παπαδοπούλου, Ψυχολόγος Υγείας (BSc,MSc, EdDp, EEC)

Σάββατο 21 Μαρτίου 2015

Η επιρροή της απομόνωσης ως μέσο πειθαρχίας













Το τάιμ-άουτ (διάλειμμα) είναι η πιο δημοφιλής τεχνική πειθαρχίας που χρησιμοποιείται από τους γονείς και η πιο συχνά προτεινόμενη από τους παιδίατρους και τους ειδικούς στην ανάπτυξη παιδιών. Είναι όμως καλό για τα παιδιά; Είναι αποτελεσματικό; Σύμφωνα με τα πορίσματα των τελευταίων ερευνών σχετικά με τις σχέσεις και την ανάπτυξη του εγκεφάλου, δεν είναι.

Έρευνες που διεξήχθησαν, αναφέρουν ότι, κατόπιν σάρωσης του εγκεφάλου, φαίνεται ο πόνος που προκαλείται από την απομόνωση -κατά τη διάρκεια μιας τιμωρίας- να έχει την ίδια εικόνα με τη σωματική κακοποίηση. Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε την επικρατούσα άποψη ότι απομόνωση στη γωνία είναι το καλύτερο μέρος για το παιδί σας;

Μελέτες στην νευροπλαστικότητα και προσαρμοστικότητα του εγκεφάλου έχουν αποδείξει ότι οι επανειλημμένες εμπειρίες αλλάζουν σημαντικά τη φυσική δομή του εγκεφάλου. Από τη στιγμή που οι αλληλεπιδράσεις σχετικές με την πειθαρχία μεταξύ παιδιού και γονέα, αποτελούν μεγάλο μέρος των εμπειριών της παιδικής ηλικίας, είναι σημαντικό το να σκεφτούν οι γονείς σε βάθος το πως ανταποκρίνονται στα παιδιά τους όταν αυτά είναι ανυπάκουα. Η πειθαρχία είναι ζήτημα διδασκαλίας και όχι τιμωρίας. Στα πλαίσια της πειθαρχίας είναι σημαντικό να βρεθούν τρόποι να διδαχτούν τα παιδιά την κατάλληλη συμπεριφορά το οποίο είναι ουσιαστικό για την υγιή τους ανάπτυξη.

Τι συμβαίνει στην περίπτωση των τάιμ-άουτ; Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που το παιδί αποκομίζει και νιώθει τελικά ως βασική εμπειρία κατά την διάρκεια των τάιμ-άουτ είναι η απομόνωση. Ακόμα και όταν παρουσιάζεται με υπομονετικό και τρυφερό τρόπο, το τάιμ-άουτ τα μαθαίνει ότι όταν κάνουν ένα λάθος ή όταν περνάνε μια δύσκολη στιγμή, θα αναγκαστούν να είναι μόνα τους- ένα μάθημα που βιώνεται συχνά, ιδιαίτερα από τα μικρότερα παιδιά, ως απόρριψη. Επίσης, το ‘‘μήνυμα’’ που  επικοινωνείται στα παιδιά, είναι "Ενδιαφέρομαι να είμαι μαζί σου και να είμαι εκεί για εσένα μόνο όταν είσαι καλός".

Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα παιδιά έχουν μια βαθιά ανάγκη για σύνδεση. Δεκαετίες έρευνας στην θεωρία της προσκόλλησης δείχνουν ότι ιδιαίτερα σε στιγμές δυστυχίας, θέλουμε να είμαστε  κοντά και να χαλαρώνουμε με τους ανθρώπους που νοιάζονται για εμάς. Αλλά όταν τα παιδιά χάνουν τον συναισθηματικό τους έλεγχο, οι γονείς τα στέλνουν στο δωμάτιό τους ή στην ‘‘καρέκλα τιμωρίας ή σκέψης’’, που σημαίνει ότι σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή της συναισθηματικής τους θλίψης  θα πρέπει να υποφέρουν μόνα τους.

Όταν τα παιδιά υπερφορτώνονται συναισθηματικά,  παρεκτρέπονται και εκφράζουν τα συναισθήματα τους έντονα καθώς οι υπερβολικές αντιδράσεις ή απαιτήσεις τους απορρέουν από την ανώριμη εσωτερική τους κατάσταση. Επομένως, η έκφραση μιας ανάγκης ή ενός έντονου συναισθήματος οδηγεί σε επιθετική, ασεβή ή μη συνεργάσιμη συμπεριφορά, η οποία είναι απλώς απόδειξη ότι τα παιδιά δεν έχουν ακόμα αναπτύξει ορισμένες δεξιότητες αυτορύθμισης. Η ανυπακοή είναι συχνά μια κραυγή για βοήθεια προκειμένου να ηρεμήσουν και μια προσπάθεια να συνδεθούν συναισθηματικά.
Όταν η γονική απάντηση είναι να απομονώσει το παιδί, μια ενστικτώδης ψυχολογική ανάγκη του παιδιού μένει ανεκπλήρωτη. Μάλιστα, το πιο σημαντικό στα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα από την απεικόνιση και δραστηριότητα του εγκεφάλου δείχνουν ότι η εμπειρία του σχετιζόμενου πόνου- όπως αυτός που προκαλείται από την απόρριψη- μοιάζει πολύ με την εμπειρία ενός σωματικού πόνου.

Πάνω από όλα, το τάιμ-άουτ είναι συνήθως αναποτελεσματικό στην επίτευξη των στόχων της πειθαρχίας, στο να αλλάξουν δηλαδή τα παιδιά τη συμπεριφορά τους και να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους. Οι γονείς μπορεί να θεωρούν ότι το τάιμ-άουτ βοηθάει τα παιδιά στο να ηρεμούν και να προβληματίζονται σχετικά με τη συμπεριφορά τους. Αντιθέτως όμως, το τάιμ-άουτ κάνει τα παιδιά να απορυθμίζονται και να θυμώνουν περισσότερο, νιώθοντας λιγότερο ικανά να ελέγξουν τον εαυτό τους ή να σκεφτούν τι έχουν κάνει, καθώς επικεντρώνονται περισσότερο στο πόσο κακοί είναι οι γονείς τους που τα τιμώρησαν.

Όταν τα παιδιά επικεντρώνονται στη ‘‘φρικτή τους τύχη’’ να έχουν έναν κακό και ​​άδικο γονέα που τους τιμώρησε, χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες όπως η διορατικότητα, η ενσυναίσθηση και η επίλυση προβλημάτων. Ο χρόνος που περνούν στο τάιμ-άουτ, τους στερεί τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις δεξιότητες που άλλα είδη πειθαρχίας θα μπορούσαν να εστιάσουν. Θεσπίζοντας σαφή όρια, τονίζοντας τη συνεργασία, την συνομιλία και το σεβασμό δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να εξασκηθούν στο να είναι ενεργά, με ενσυναίσθηση, να νιώθουν συνυπεύθυνα στην λήψη αποφάσεων και να καταλάβουν ορισμένα πράγματα από μόνα τους.

Την επόμενη φορά που θα προκύψει η ανάγκη πειθαρχίας, οι γονείς θα μπορούσαν να σκεφτούν το ενδεχόμενο ενός ‘‘τάιμ-ίν’’, εμπλεκόμενου δηλαδή χρόνου έναντι του διαλείμματος, με στόχο να: δημιουργήσουν μια θετική σύνδεση αγάπης, να καθίσουν με το παιδί και να κουβεντιάσουν μαζί του ή να το παρηγορήσουν. Ορισμένος χρόνος για να ηρεμήσει το παιδί μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά πολύτιμος και να διδάξει το παιδί πως να κάνει μια παύση και να προβληματιστεί σχετικά με τη συμπεριφορά του. Ειδικά για τα μικρότερα παιδιά, η αντανάκλαση ενός θετικού μοντέλου διαπαιδαγώγησης και γονεϊκού προτύπου δημιουργείται στη σχέση και όχι στην απομόνωση. Οι γονείς με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να είναι περισσότερο αποδοτικοί και αποτελεσματικοί μακροπρόθεσμα.

Πηγή: time.com

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015

Περί Εμπιστοσύνης - Άννα-Μαρία Παπαδοπούλου Ψυχολόγος Υγείας


Περί Εμπιστοσύνης 


«Η εμπιστοσύνη πάντα συνεπάγεται την τρωτότητα και το ρίσκο γιατί τίποτα δεν θα μετρούσε ως εμπιστοσύνη εάν δεν υπήρχε η πιθανότητα της προδοσίας.» Robert C. Solomon



Η εμπιστοσύνη είναι η βάση όλων των ανθρώπινων σχέσεων. Όταν δεν νιώσουμε πως έχουμε εμπιστοσύνη, είναι αδύνατο να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δεθεί, να ανοιχτεί και να δώσει στον άλλο. Με αυτό τον τρόπο αδυνατούμε να αποκτήσουμε σχέσεις σταθερές με νόημα και βάθος. Εννοείτε πως η σχέση έχει ημερομηνία λήξης και τα άτομα δεν μπορούν να βρουν την  απόλαυση  που μπορεί να τους προσφέρει η συγκεκριμένη σχέση.

 Με σειρά προτεραιότητας  :
  •     Η έλλειψη εμπιστοσύνης οδηγεί στην καχυποψία
  •     Η καχυποψία οδηγεί στην φθορά των συναισθημάτων
  •     Η φθορά των συναισθημάτων οδηγεί στην διάλυση της σχέσης
Το άτομο το οποίο δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον/την σύντροφο του :
  •          Αισθάνεται ότι απειλείτε από αυτόν/αυτήν
  •          Βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση άμυνας
  •          Συνδέει καταστάσεις από το παρών με το μέλλον  
  •          Η θέση άμυνας δεν αφήνει την σχέση να οδηγηθεί εκεί που πρέπει
  •         Το άτομο δεν μπορεί να εξελίξει τα συναισθήματα του στον βαθμό που πρέπει σε σύγκριση με τον/την  σύντροφο
  •          Αποπροσανατολίζει την θετική εικόνα της σχέσης
  •         Κουράζεται πολύ πιο εύκολα λόγω των υποθετικών σεναρίων και συσσωρεύει πικρία μέχρι την στιγμή που θα σταματήσει να έχει συναισθήματα
Αυτός ο φόβος δεν μας οδηγεί μόνο σε δύσκολες καταστάσεις και δυσπιστία αλλά μας εμποδίζει να δούμε την ουσιαστική φύση των σχέσεων που προσδιορίζεται από το ρίσκο και την τρωτότητα.

Εμπιστοσύνη σημαίνει να έχουμε πίστη σε κάποιο άτομο , να μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό, να είμαστε σίγουροι για τα λεγόμενα και τις πράξεις του και να τα παίρνουμε σαν δεδομένα. Από την στιγμή που γίνεσαι ζευγάρι με κάποιον είναι σαν να δεσμεύεσαι ότι αυτό το άτομο δεν θα σε προδώσει, θα είναι δίπλα σου και μπορείς να μοιραστείς τα πάντα μαζί του δείχνοντας έτσι την περισσότερη εμπιστοσύνη στην δική σου επιλογή για να πράξεις και εσύ τα αντίστοιχα.  

Στην περίπτωση όπου το άλλο άτομο προδώσει την εμπιστοσύνη μας :
  •          Απογοήτευση γιατί είχαμε βασιστεί πάνω του
  •          Θυμός
  •          Φόβος
  •          Πίκρα
  •         Ανασφάλεια
  •          Απάθεια

Η εμπιστοσύνη μας σε αυτό το άτομο κλονίζεται σημαντικά αλλά δικαιολογημένα.  Αυτή η μείωση της εμπιστοσύνης μας σε κάποιες περιπτώσεις μας απαλλάσσει από πιθανά προβλήματα που μπορεί να έρθουν αλλά σε κάποιες άλλες μας στερεί το δικαίωμα να συμπεριφερόμαστε όπως εμείς θα θέλαμε κρύβοντας έτσι τον αληθινό μας εαυτό.
Στην περίπτωση που δεν εμπιστεύεσαι τον/την σύντροφο χωρίς να δώσει δικαιώματα :
  •          Να αναρωτηθούμε τι από το παρελθόν μας έχει προκαλέσει φόβο και ανασφάλεια
  •          Μήπως έχουμε απογοητευτεί στο παρελθόν
  •          Μήπως εμείς προδώσαμε κάποιους άλλους
  •          Μήπως δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματα πόνου και λύπης
  • Όταν το άτομο που είναι απέναντι μας εισπράττει συνέχεια την έλλειψη εμπιστοσύνης το κάνουμε να νιώθει απογοήτευση και θυμό, έτσι πληγώνεται και ξεσπάει με το παραμικρό.
Μπαίνοντας σε μια σχέση με βάση τον έρωτα όπου τα συναισθήματα είναι πιο ακραία δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά και εστιάζεις στα λεπτά ευτυχίας, που οτιδήποτε άλλο σου στερεί αυτή την ευτυχία θα το αντιμετωπίσεις καχύποπτα. Από την στιγμή όμως που αποκτάς ένα παρατηρητή στην καθημερινή σου ζωή, το καλύτερο θα ήταν να τον εμπιστεύεσαι.
Στα περισσότερα ζευγάρια πάντα ο ένας ξέρει τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο άλλο άτομο γιατί βλέπουν πιο ξεκάθαρα σε πιο τομέα χρειάζεται να βελτιωθούν οι αντιδράσεις για να δουλέψει η σχέση. Το πρόβλημα είναι πως βρίσκουμε μια δυσκολία στο να δούμε καθαρά που δημιουργούμε εμείς πρόβλημα.  Στις μακροχρόνιες σχέσεις χωρίς έλλειψη εμπιστοσύνης, συνήθως τα άτομα χρειάζονται  ένα με δύο χρόνια να συνειδητοποιήσουν το λάθος και να κάνουν την αλλαγή.

Το σωσίβιο για να μην πνιγεί μια σχέση είναι η επικοινωνία. Πολλές φορές τα ζευγάρια δεν ακούνε τι έχει να πει ο άλλος και υποθέτουν πως γνωρίζουν τι θέλει να πει. Αν δεν ακούνε προσεκτικά τότε δεν θα απαντήσουν ποτέ στην ερώτηση του/της συντρόφου τους. Εάν λοιπόν έχει χαθεί η εμπιστοσύνη για κάποιο διάστημα καλό θα ήταν να ακούσω τι πραγματικά μου λέει ο άλλος. 


Αννα Μαρία Παπαδοπούλου, Ψυχολόγος Υγείας (BSc,MSc, EdDp, MBA, ECC)

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Για ποιον λόγο ορισμένα παιδιά αρνούνται να μελετήσουν τα μαθήματά τους;

Για ποιον λόγο ορισμένα παιδιά αρνούνται να μελετήσουν τα μαθήματά τους;


 Οι λόγοι μπορεί να σχετίζονται με: * Έλλειψη κινήτρου για τη μελέτη, την σχολική απόδοση, το σχολικό πλαίσιο.


* Χαμηλή αυτοεκτίμηση, φόβο αποτυχίας και απόσυρση ως τρόπο διαχείρισης του άγχους.


* Περιβάλλον μη υποστηρικτικό, που δεν καθοδηγεί το παιδί ως προς τους στόχους του και τις ευθύνες του.


* Περιβάλλον υπερβολικά αυταρχικό, που ταυτίζει τη μελέτη με την ίδια την υπόθεση της ζωής και την αυταξία του παιδιού ευνουχίζοντας το κίνητρό του.


* Ανασφάλεια, νωχελικότητα, παθητικότητα, εξάρτηση από τους γονείς, προσδοκία ότι «τα πράγματα μάς έρχονται και δεν τα δημιουργούμε μόνοι μας».


* Κατάθλιψη, μαθησιακές δυσκολίες, διάσπαση προσοχής, αλλά και σπανιότερα ύπαρξη βαθιών συναισθηματικών δυσκολιών ή ψυχιατρικού υποβάθρου.


Πώς μπορούμε να κινητοποιήσουμε το παιδί μας στην καθημερινή σχολική μελέτη; 


Ορισμένοι γονείς κάνουν το λάθος να «απαντούν» στην άρνηση του παιδιού μελετώντας για εκείνο και όχι ωθώντας το ίδιο στο να μάθει πώς να διαβάζει. Εκείνο μαθαίνει να έχει δεκανίκια από μικρό, παίρνει το μήνυμα ότι δεν είναι ικανό μόνο του, περιμένει ότι ο γονιός θα το διαβάζει, μειώνεται το κίνητρό του για μάθηση, ατονούν οι γνωστικές του λειτουργίες, παθητικοποιείται, γίνεται άβουλο και εξαρτητικό. Αντίθετα, το παιδί που από την πρώτη τάξη του δημοτικού μαθαίνει να διαβάζει μόνο του χτίζει μέσα του την πολύτιμη αυτονομία, ενώ μαθαίνει επίσης να συσχετίζει την προσπάθεια με την ανταμοιβή (όσο πιο πολύ διαβάζει τόσο μεγαλύτερη κατανόηση έχει στο μάθημα και πιθανόν υψηλότερους βαθμούς).Προτείνεται στους γονείς:


* Να ενθαρρύνουν το παιδί τους να προσπαθεί να διαβάζει, ανεξάρτητα από τον τελικό βαθμό και να δέχονται μία μικρότερη από την ιδεώδη απόδοση.


* Να το βοηθούν να μην εγκαταλείπει τη μελέτη όταν παρουσιάζονται δυσκολίες στην κατανόηση, αλλά να τις συγκεντρώνει στο τέλος του ημέρας και να τις συζητάει με τον γονιό ή ακόμη καλύτερα με τον δάσκαλο.


* Να το κινητοποιούν να ελέγχει μόνο του στο τέλος της μελέτης την επάρκεια των γνώσεων που έχει αφομοιώσει, π.χ. κάνοντας τις ερωτήσεις στον εαυτό του που θα του έκανε ο δάσκαλος.


* Να μη δωροδοκούν το παιδί όταν διαβάζει, γιατί τότε εκείνο ταυτίζει το διάβασμα με τον καταναγκασμό και την αγγαρεία.



 Αννα Μαρία Παπαδοπούλου, Ψυχολόγος Υγείας (BSc,MSc, EdDp)

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014

Αναρωτηθήκατε πότε εάν το μυαλό σας είναι φυσιολογικό η εάν είναι διαφορετικό;

Αναρωτηθήκατε πότε εάν το μυαλό σας είναι φυσιολογικό η εάν είναι διαφορετικό; 
Λοιπόν κάντε σοβαρά την άσκηση συλλογισμού και βρείτε την απάντηση.
Ακολουθήστε τις οδηγίες και απαντήστε στις ερωτήσεις μία, μία, όσο πιο γρήγορα μπορείτε και χωρίς να πάτε στην επόμενη εάν δεν έχετε απαντήσει πρώτα στην προηγούμενη.
Δεν είναι απαραίτητο να γράφετε τις απαντήσεις σας. Θα εκπλαγείτε με το αποτέλεσμα, είναι σίγουρο.
Πόσο κάνουν; 15+6 3+56 89+2 12+53 75+26 25+52 63+32
Ε ναι , είναι πιο δύσκολοι οι υπολογισμοί αλλά είναι πραγματική άσκηση!
Κουράγιο λοιπόν 123+5
ΓΡΗΓΟΡΑ!!! ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΡΩΜΑ! Κατεβείτε πιο κάτω.
Σκεφτήκατε ένα «σφυρί κόκκινο» έτσι δεν είναι; Εάν όχι ανήκετε στο 2% του πληθυσμού που το μυαλό είναι αρκετά διαφορετικό και σκέφτεται κάτι άλλο. 98% του πληθυσμού απαντούν «σφυρί κόκκινο» σε αυτή την άσκηση, φοβερό ε; Τελικά που ανήκετε; Γράψτε στα σχόλια τι απαντήσατε...